Start Czytelnia Jak budować jedność?
Jak budować jedność? Drukuj

autor: Krzysztof Jędrzejewski


1. Bądź pokorny.
Pokora jest kluczowym czynnikiem. Jeśli chcesz budować jedność zacznij od samego siebie, od zbudowania postawy pokory w samym sobie. „Bóg się pysznym przeciwstawia, a pokornym łaskę daje” Jk 4,6  
Pokora zaczyna się od czystych motywacji. Pokora to uniżenie, uznanie swojej niedoskonałości i omylności. Prawdziwa pokora przejawia się w tym , co mówimy o innych. „Uniżcie się przed Panem, a wywyższy was. Nie obmawiajcie jedni drugich, bracia. Kto obmawia lub osądza brata swego, obmawia zakon i osądza zakon; jeżeli zaś osądzasz zakon, nie jesteś wykonawcą zakonu, lecz sędzią. Jeden jest zakonodawca i sędzia, Ten, który może zbawić i zatracić. Ty zaś kim jesteś, że osądzasz bliźniego?” Jk 4,10-12
Postawa pokory to gotowość służenia innym. Najlepszym wzorem jest sam Jezus „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej.” Flp 2,5-8
Przykład Jezusa pokazuje, że pokorny sługa to nie człowiek cichy, ulegający wszystkim i siedzący w cieniu, lecz sługa gotowy służyć innym, a jednocześnie odważnie opowiadający się po stronie prawdy i działający dla dobra innych ludzi.

2. Nie porównuj, nie oceniaj, nie krytykuj.
Bądź pokorny i pełen miłości „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamieniem.” J 8,7
Często potrzebujemy ocenić, przeanalizować konkretne działanie, ale róbmy to z miłością i szacunkiem dla drugiego człowieka. Krytyka niech będzie konstruktywna. Pochwal i pokaż co mu udało się zrobić dobrze, zastanów się i zaproponuj  jak sam możesz się zaangażować.
„Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.” Mt 7,1-2 Do Boga należy ocena. Bóg może w niepowodzeniach, błędach i słabościach okazać dużo większą swoją chwałę i moc, niż w sukcesach.

3. Nie szukaj kto ma rację.
Całkowitą rację ma tylko Bóg.  „To przypominaj, zaklinając ich przed Bogiem, aby się nie wdawali w spory o słowa, bo to jest bezużyteczne, a tylko słuchaczy do zguby przywodzi”   II Tym 2,14
Czy myślisz, że Bóg będzie się ciebie pytał z jakiego jesteś kościoła, z jakiej dominacji? Czy istotne jest, przez który kościół jest bliżej do Boga? Najbliżej do Boga jest bezpośrednio. Wspólnoty i kościoły potrzebne są, żeby w tym pomóc wszystkim ludziom, nie tylko „swoim” wiernym. Nie tylko nasz kościół ma wiarę i wiedzę , jak odnaleźć i budować Królestwo Boże. Zbawienie jest z łaski od Boga, a nie wynika ze spełnienia wymagań stawianych przez różne kościoły.  „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił” Ef 2,8-9

4. Unikaj rozróżniania ,wspieraj i pokazuj to co łączy.

Różnorodność jest potrzebna. Ludzie mają różne potrzeby, różne usposobienie i doświadczenia. Jedność to nie jednakowość.  „I różne są posługi, lecz Pan ten sam. I różne są sposoby działania, lecz ten sam Bóg, który sprawia wszystko we wszystkich. A w każdym różnie przejawia się Duch ku wspólnemu pożytkowi. I Kor 12,5-7
Szanuj różnice. W różnorodnych działaniach jest siła. „Z wszelką pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości” Ef 4,2
Mów o tym co łączy chrześcijan.  Skoncentruj swoje działania na tym co wspólne. W otwartych działaniach unikaj elementów różniących, zachowaj je w obrębie własnej wspólnoty. „Czy jest między wami ktoś mądry i rozumny? Niech to pokaże przez dobre postępowanie uczynkami swymi, nacechowanymi łagodnością i mądrością” Jk 3,13

5. Ciesz się tym, co inni robią dla Boga i wspieraj to.
Działając razem można osiągnąć więcej, być bardziej skutecznym i efektywnym. Jako wspólnoty lub kościoły chętnie organizujemy lub współorganizujemy różne działania. Nie musisz być od razu współorganizatorem, możesz w pokorze i uniżeniu przyjść jako uczestnik i cieszyć się , że to Bóg jest wywyższany. Jeśli chcecie zaprosić do siebie ludzi z innych wspólnot i kościołów to najpierw sami pójdzie do nich. Podobno wszystkie kościoły chrześcijańskie otwarte są na wszystkich ludzi. Jeśli chcecie jedności wyjdźcie w pokorze ze swoich kościołów.
Dobre to jest to co przynosi Bogu chwałę. Co przynosi Bogu większą chwałę? Czy zorganizowanie dwóch osobnych imprez przez dwie wspólnoty, czy zorganizowanie jednej wspólnej? To zależy od motywacji. Jeśli motywacją będzie dotarcie do różnych grup społecznych, czy na różny sposób, to dobrze. Jeśli motywacją jest zrobienie czegoś „własnego”, promowanie swojej wspólnoty, czy swojej działalności, zrealizowanie swoich pomysłów to gorzej. Zwykle robimy coś ze względu na Boga, ale najczęściej za danymi działaniami jest wiele motywacji i w swoim sercu możemy odpowiedzieć dlaczego tak naprawdę postępujemy w wybrany sposób, co jest naszą motywacją i priorytetem. Ale nawet w zorganizowaniu dwóch odrębnych imprez dwie wspólnoty mogą współpracować, uczestniczyć, zamiast konkurować.
Nie konkuruj w głoszeniu ewangelii i zbieraniu ludzi. Może Bóg chce, abyś  siał i głosił, a kto inny będzie zbierał. „W tym właśnie sprawdza się przysłowie: Inny sieje, a inny żnie. Ja posłałem was żąć to, nad czym wy nie trudziliście się; inni się trudzili, a wy zebraliście plon ich pracy.” J 4,37-38

6. Miłujcie się wzajemnie.

Czynnikiem niezbędnym, który wszystko spaja jest miłość do Boga i ludzi.
„Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie.” J 13,35   
A miłość jest...  I Kor 13,4-7