Start Doktryna Artykuły doktrynalne KDP Boże przymierze łaski

Dołącz do nas na ...

facebooku

Boże przymierze łaski Drukuj

 

Biblijne przymierza są uroczystymi umowami, negocjowanymi lub jednostronnie narzucanymi, które łączą obie strony w określony stały związek i nakładają na nie konkretne wymagania, obowiązki i przyrzeczenia (np. przymierze małżeńskie). Mal. 2: 14

Bóg zawiera przymierze ze stworzonymi przez siebie istotami, sam ustala jego warunki, jak to miało miejsce z Noem oraz wszystkimi żyjącymi stworzeniami.  Ks. Rodz. 9: 9

Gdy Adam i Ewa złamali warunki przymierza, ustanowione przez Boga ( patrz Ks. Rodz. 3:6 i nota teologiczna "Upadek"), Bóg nie unicestwił ich, ale objawił swe przymierze łaski, obiecując przyjście Zbawiciela. Ks. Rodz. 3: 15. Boże przymierze opiera się na jego obietnicy, co wyraźnie widać w przypadku przymierza z Abrahamem. Bóg wezwał Abrahama do pójścia do ziemi, którą mu podaruje i obiecał, że go pobłogosławi a wraz z nim i poprzez niego wszystkie rodziny na ziemi (Ks. Rodz. 12: 1 – 3). Abraham poważnie potraktował wezwanie Boga bo wierzył w obietnicę Bożą, a wiara ta została mu dana za jego prawość (Ks. Rodz. 15:16; Rzym. 4: 18-22).

Boże przymierze z Izraelem na górze Synaj miało charakter typowego dla Starożytnego Wschodu traktatu feudalnego, narzuconego przez potężnego władcę swoim wasalom i podwładnym. Pomimo, że przymierze na górze Synaj wymagało posłuszeństwa wobec Bożych praw pod groźbą jego klątwy, to było ono również kontynuacją przymierza łaski (Ks. Wyj. 3: 15; Ks. P.P 7: 7 – 9; Ks. P.P. 9: 5, 6).

Bóg dał przykazania wybranemu i wybawionemu przez siebie ludowi (Ks. Wyj. 19:14; 20:2). Łaskawa obietnica Bożego przymierza była następnie dokładniej określona przez prawo dane Mojżeszowi. Złamanie zaś przymierza przez Izraelitów ujawniło potrzebę zawarcia nowego przymierza, które miałoby moc narzucania posłuszeństwa (Jer. 31:31-34; 32:38-40; Rodz. 17:7; Wyj. 6:7;29:45,46; Kapł. 11: 45,46; 26:12).

Boże przymierze z Izraelem przygotowywało przyjście samego Boga w osobie Jego Syna, by wypełniły się wszystkie Boże obietnice i starotestamentowe przepowiednie (Iz. 40:10; Mal. 3:1; Jan 1:14; Heb. 7-10). Jezus Chrystus - pośrednik nowego przymierza oddał siebie jako jedyną prawdziwą i ostateczną ofiarę za grzechy. Przestrzegał prawa w sposób doskonały i jako drugi Adam (drugi reprezentant rasy ludzkiej) stał się dziedzicem, wraz z wszystkimi złączonymi z nim w wierze, wszystkich błogosławieństw przymierza dotyczących pokoju i braterstwa z Bogiem w jego odnowionym świecie.

Dotychczasowy starotestamentowy porządek, dotyczący owych błogosławieństw zdezaktualizował się z chwilą wypełnienia się tego co one zapowiadały. W Liście do Hebrajczyków: 7-10 czytamy, że poprzez Chrystusa Bóg dał początek swemu lepszemu i wiecznemu przymierzu z grzesznikami (Heb. 13: 20), lepszemu przymierzu z lepszymi obietnicami (Heb. 8:6), opartemu na lepszej ofierze (Heb. 9:23), złożonej przez lepszego arcykapłana w lepszej świątyni (Heb. 7:26 - 8:6, 11,13.14). Owo lepsze przymierze daje nadzieję, jakiej nie oferowało żadne z dotychczasowych, a jest nią chwała w Bogu w "lepszym tj. Królestwie niebieskim" (Heb. 11:16 porównaj z w. 40).

Wypełnienie starego przymierza w Chrystusie otworzyło wrota wiary dla pogan. "Nasienie Abrahama" - społeczność, z którą Bóg zawarł przymierze została ponownie określona w Chrystusie - końcowym nasieniu Abrahama (Gal. 3:16). Zarówno Żydzi jak i poganie, zjednoczeni w Chrystusie poprzez wiarę stają się w nim nasieniem Abrahama (Gal. 3:26-29), natomiast niewierzący w Chrystusa nie mogą być w relacji przymierza zbawienia z Bogiem (Rzym. 4:9-17; 13-24).

Celem Bożego przymierza zawsze było zjednoczenie i oczyszczenie ludu przymierza, pochodzącego "z każdego narodu i ze wszystkich plemion i ludów, i języków" (Objaw. 7:9), który pewnego dnia zamieszka w Nowym Jeruzalem w odnowionym świecie (Objaw. 21:1,2). W taki oto sposób związek przymierza znajdzie swój najpełniejszy wyraz, gdy Chrystus "będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi" (Objaw. 21:3 porównaj z Ks. Rodz. 17:7; Ks. Wyj. 29:45.46). Tak przedstawia się Boży plan wobec świata, a jego przymierze obejmuje całą ekonomię Bożej niezmierzonej łaski.

Święta służba Chrystusa wyraża się w byciu "Pośrednikiem nowego przymierza" (Heb.12:24). Zbawienie jest zbawieniem przymierza, a odrodzenie duchowe, usprawiedliwienie, przyjęcie i uświęcenie to łaski przymierza. Bóg wybrał członków swej społeczności przymierza czyli kościoła. Chrzest i Wieczerza Pańska, odpowiadające starotestamentowym tradycjom obrzezania oraz Św. Paschy a jednocześnie je zastępujące, są obrządkami przymierza. Boże prawo jest prawem przymierza, a przestrzeganie go najszczerszym wyrazem wdzięczności za łaskę przymierza oraz wyrazem lojalności wobec naszego Boga przymierza. Wśród wszystkich wierzących, zawieranie przymierza z Bogiem w odpowiedzi na jego przymierze z nami, powinno być stałą, pobożną praktyką zarówno przy prywatnym jak i Pańskim Stole. Rozumienie czym jest przymierze łaski daje nam orientację i pomaga docenić w całej pełni cud Bożej odkupieńczej miłości.

 

„A wy mówicie: Dlaczego? Dlatego, że Pan jest świadkiem między tobą i między żoną twojej młodości, której stałeś się niewierny, chociaż ona była twoją towarzyszką i żoną, związaną z tobą przymierzem.” Mal. 2: 14

(Oto Ja, Ja ustanawiam przymierze moje z wami i z potomstwem waszym po was, ks. Rodz. 9: 9)

(Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę. Ks. Rodz. 3: 15).

(Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi. Ks. Rodz. 12: 1 – 3).

do Mojżesza: Tak powiesz Izraelitom: JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia. Ks. Wyj. 3: 15).

(Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie przewyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniejszym, lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym przodkom. Wyprowadził was mocną ręką i wybawił was z domu niewoli z ręki faraona, króla egipskiego. Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw. Ks. P.P 7: 7 – 9)

(Nie dzięki twojej sprawiedliwości ani prawości serca twojego ty przychodzisz wziąć ich kraj w posiadanie, lecz z powodu niegodziwości tych ludów Pan, Bóg twój, wypędził je przed tobą, a także aby dopełnić słowa przysięgi danej twoim przodkom: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Wiedz, że nie ze względu na twoją cnotę Pan, Bóg twój, daje ci tę piękną ziemię na własność, bo jesteś ludem o twardym karku. Ks. P.P. 9: 5, 6).